Radiostilte

Hallo ik ben Denise en ik ben verslaafd...


En niet aan snoep, zoals bovenstaand plaatje misschien doet vermoeden. Als er een praatgroep bestond voor Candy Crush-addicts ben ik bang dat ik zeker in aanmerking zou komen voor een plekje.
Voor degenen die dit niets zegt: vooral zo houden! Niet alleen de batterij van je telefoon kan eronder komen te lijden, ook breng je je huishouden, sociale contacten en niet te vergeten je nachtrust in gevaar.

Normaal ben ik niet zo van de spelletjes. Wordfeud was leuk voor een weekje en toen had ik het eigenlijk wel gezien en de uitnodigingen voor Farmville, Bubble Witch en god knows wat voor spelletjes er allemaal in omloop zijn geven me alleen irritatiekriebels. Ik wil geen boerin zijn -dan was ik wel op een boerderij gaan wonen-, en ook geen heks die balletjes kapot schiet met haar toverstaf.

Maar toen was er Candy Crush. In eerste instantie hoorde ook dit snoepige spelletje bij de grote irritatie-opwekkers, maar toen een vriendin me vertelde over haar eigen verslaving voor bejeweled-maar-dan-leuker werd ik toch wel een beetje nieuwsgierig.
Ik probeerde het eerste level en het leed was geschied. Zelfs 3 weken en 123 levels later vind ik het nog steeds leuk. Een beetje obsessief leuk zelfs.
Voordat ik in slaap val vliegen de kleurenbommen me om de oren en zie ik hoe de chocolade en gelatine uiteen spat.
Personen die ik in het dagelijks leven nauwelijks spreek zijn ineens mijn beste vrienden wanneer ze me een leven of een treinkaartje voor de volgende episode geven.
En elke vrije minuut (of zelfs niet zo vrije minuut, als er bijvoorbeeld nog een stapel kleding ligt die graag gestreken wil worden) ga ik het gevecht aan met de exploderende snoepjes. Even snel nog één level denk ik dan, en ineens zijn we weer een uur verder.
Vandaar dus ook de radiostilte op mijn blog, die zich net als mijn huishouden vast een klein beetje verwaarloosd voelt...oeps!


Liefs Denise